Walka i wiara

Piotr często powraca do zagadnień wiary w siebie oraz walki na trasie zawodów. I bardzo dobrze. W tym obszarze chyba zawsze można coś poprawić. Gdy brakuje treningu pozostaje tylko mocna psychika. A jeżeli cała zaplanowana praca została wykonana i jest moc, to siłą woli można uruchomić najgłębsze rezerwy.

Nie jestem psychicznym herosem. Nie zdarzyło mi się „iść w trupa” i finiszować z mroczkami przed oczami. Wręcz przeciwnie, nie chcę powtarzać doświadczeń ostatnich kilometrów warszawskiego maratonu z roku 2011. I dotyczy to wszystkich dystansów. Ubiegłoroczny start w Berlinie był jak dotąd najlepszy pod względem wykorzystania możliwości fizycznych i psychicznych. Piotr ocenił go na 99,99%. Prawie idealnie. Na krawędzi, ale nie poza nią.

Temat wrócił po nieudanym biegu w Legionowie. Ja oceniałem, że więcej nie mogłem. Piotr delikatnie zasugerował czy aby nie odpuściłem. I bardzo dobrze. Bo zasiał wątpliwości. Sprowokował refleksję. Już z taką pewnością nie twierdziłem, że dałem z siebie prawie wszystko. Z treningu wychodziło, że powinienem osiągnąć czas znacznie lepszy. Upału chyba nie można obarczać całością winy za tamto niepowodzenie. Co na trasie jest jeszcze walką o jak najlepszy wynik, a co już odpuszczeniem? A wcześniej, czym różni się ocena własnych możliwości od nie podjęcia wyzwania?

Miałem świadomość, że poprzednie najlepsze osiągnięcia na dyszkę czy piętnaście kilometrów miały miejsce po miesiącach maratońskich przygotowań, po udanym starcie na tym dystansie, po odpoczynku, po treningu podtrzymującym z akcentami szybkościowymi. Przed Legionowem nie wypracowałem takiej bazy, a wcześniejszy plan na pierwszą połowę roku zakłóciłem nagłą decyzją o dwóch tygodniach bez biegania. Czy zatem planowanie biegu na czas gorszy o ponad minutę od rekordu życiowego oznaczało rezygnację z walki? Chyba nie. Jednak uzyskany wynik był daleki nawet od tych założeń; był gorszy od planu o ponad dwie minuty. Nie umiem powiedzieć dlaczego. Gorąca się spodziewałem i starałem się nie zwracać uwagi na warunki. Czyżby tak dużo obywało się poza mną? Czy wewnętrzny system bezpieczeństwa tak niepostrzeżenie włączył tempomat, że cały czas trwałem w przekonaniu, iż walczę?

Legionowskie dziesięć kilometrów sprawdziło się jako intensywny trening. Uważam, że ten mimo wszystko mocny bieg przyczynił się do poprawienia tydzień później rekordu życiowego na piątkę. Pytania na razie pozostają bez odpowiedzi. Z pewnością nie byłem w najwyższej dyspozycji, ale nie była ona taka bardzo słaba, skoro niedługo potem pobiegłem jak nigdy wcześniej. Czyli rozwiązania trzeba szukać w warunkach pogodowych i w nastawieniu. Czyżbym zbyt często powtarzał, że dycha to dystans najmniej przeze mnie lubiany?

Haile Gebrselassie twierdzi, że żeby pokonać czterdzieści dwa kilometry trzeba być gotowym na czterdzieści cztery. A zatem znowu przygotowanie. Kilometry, tempo, siła. Nie sztuką jest jednak wygrać gdy gra się dobrze, gdy jest się dobrze przygotowanym. Sztuką jest wygrać grając słabo. Czyli pokonując własne ograniczenia. Maraton nie wybacza jednak braku zaprawy. Próbować można na krótszych dystansach.

Koniec. Dzielę ten biegowy i maratoński włos na czworo, a nic z tego nie wynika. Pytania pozostają bez odpowiedzi. Mam wrażenie, że nie po raz ostatni.